Abeltje: de Waterkater van het Vuureiland

Dit is Abeltje.

Hij is mijn eerste volbloed-Siamees en hij is bij mij komen wonen om gezelschap te bieden aan mijn poes Kiri, maar natuurlijk ook aan mij. Abeltje kwam bij mij na de ongelukkige dood van mijn 3-jarige Burmees Jacco, die op een kwade avond met een kattenvriendje meeliep en toen sneuvelde op de busbaan. Kiri en ik waren heel treurig en hadden beslist een nieuw katertje nodig. Het werd Abeltje van het Vuureiland, zoon van Lanza van het Vuureiland en Váron de Cascabel. Hij werd geboren op 7 januari 2009, met een staartje dat net een trappetje was: 3 knikken en een halve draai. Niet geschikt voor de fok, dus, maar oooo, wat een schattig staartje! Ik was er meteen verliefd op. Hij kwam bovendien van een heel goed en liefhebbend adres en was teckelbestendig. Niet dat ik teckels heb, maar wel een deeltijdhond: Max, de Springer Spaniel Hoewel Abeltje Max in het begin wel griezelig vond, gaat het heel goed tussen hen twee. Ook de twee jonge buurhondjes mogen om Abeltje heen dansen en zelfs hun neus onder zijn staart steken. Met de oppaskinderen ging het meteen goed. Abeltje heeft een zacht karakter en hij is heel lief met kinderen.

Abeltje bleek nog een andere zeldzame eigenschap te hebben, naast zijn kromme staartje. Hij is dòl op water. De eerste dag dat ik hem had ging hij al met 2 pootjes in zijn waterbakje staan en het duurde niet lang of hij stond tot zijn nek in de vijver, waar hij naar alles viste wat hij zag. Al zijn speeltjes belanden voordurend in de waterbakken en emmers met restjes water. Bubbels en schuim is ook leuk. Laatst trof ik hem zelfs op het aanrecht aan met allebei zijn voorpoten in een beker priklimonade en een verzaligde blik in zijn ogen! Voor zijn verjaardag krijgt hij een flesje Spa. Ook de waterkant blijft hem trekken en hij is al eens in de sloot gesprongen achter de eenden aan. Hij vist rietstengels uit het water en brengt ze snel naar huis. Op de foto van Max en Abeltje is nog een ander katje te zien. Dat is het Britje Thierry, 7 weken jonger dan Abeltje, boezem vriendinnetje en vaste logee.

Thierry woont bij poes Snoetje en hun personeel, mijn nicht en haar man. En Snoetje is weer de dochter van mijn poes Kiri - volgt u het nog? Hoe dan ook, regelmatig logeren Thierry en Snoetje bij ons, en Abeltje en Kiri bij hen. En des donderdagsavonds pak ik Abeltje in een kattentas en fiets naar mijn neef en nicht, waar ik ga eten en Abeltje met Thierry gaat spelen. Of zij komen naar mij met Thierry. Dolle pret, die twee katten samen. Ook Kiri en Abeltje gaan heel goed samen. Ze slapen samen en Kiri gebruikt hem als kussen. Kiri is nog steeds de baas, hoewel Abeltje, nu een kattenpuber van 11 maanden, regelmatig probeert hoever hij kan gaan.

Dat doet hij ook bij mij, hij is erg ondeugend op het moment, maar ik houd stug vol met de opvoeding. Niet op het aanrecht! Kom eens uit die boom! En je niet stiekem in de struiken verstoppen als ik naar huis wil! Ja, ik wandel elke dag met Abeltje. Soms gaat hij aan de lijn, bijvoorbeeld in het bos bij mijn ouders, maar binnen ons autovrije buurtje en het park mag hij meestal los mee. Hij vindt het geweldig. Vaak loopt ook zijn zwarte vriendje-van-de-overkant mee en gaan ze samen lekker dollen in ons Kriekenbosje.

Nu moet hij nog leren om door te lopen ... en om er niet gauw vandoor te gaan, de daktuin op ... en om niet bang te zijn voor enge bolchrysanten ... of voor jonge egeltjes ... Er valt veel te leren en te ontdekken, zowel voor Abeltje als voor mij.

Abeltje: Hoofdstuk 2 - 25 april 2010 - Foto's: J. Doornebal en A.J. de Man

We zijn nu in april 2010 en Abeltje is opeens weer gaan groeien. Door een hardnekkige Giardia-infectie was zijn gewicht op 4600 gram blijven hangen toen hij 10 maanden was, maar sinds februari is hij flink gegroeid. Hij weegt nu iets meer dan 4900 gram en is langer, hoger en breder geworden.

Zijn wangen zijn ook breder geworden, maar hij ziet er tengerder uit dan zijn pappa Varón en hij is meer op mamma Lanza gaan lijken. Hij lijkt ook heel veel op zijn zusje Calinda, die haar kampioenschap inmiddels binnen heeft - maar met die kromme staart gaan we maar niet met Abeltje naar de show. Hoewel zijn staart wel vrij lang is. Het is een hele fraaie staart geworden al is-ie qua model niet voorbeeldig.

Abeltje lijkt op de foto wat mollig, maar dat is hij niet; als buitenkat is hij heel wollig geworden, hoewel hij al flink wat winterhaar kwijt is. Hij heeft in januari lekker in de sneeuw gespeeld en mag elke dag een poosje buiten, en daar groeit zijn vacht natuurlijk wel van. En schoon dat hij is! Elke ochtend weer komt hij kletsnat uit bad of douche ... zwemmen doet hij niet, maar lekker pootje baden of in een laag water gaan liggen vindt hij nog steeds erg fijn. Daarna droogt hij zich netjes af met zijn tong, en daar krijgt hij een erg mooie vacht van.

Abeltje wordt steeds liever. Hij heeft een zacht karakter, en hij is ontzettend gezellig. Hij vindt het heerlijk om buiten te zijn en hij bezoekt elke dag de buren verderop, die een kooi met gerbils binnen voor het raam hebben staan. Hij kan heel lang tegen het raam geplakt zitten om de gerbils maar zo goed mogelijk te zien. Ook de grote konijnen, die daar in een open ren zitten, vindt hij erg interessant en het liefst springt hij de ren in om beter kennis te maken. De konijnen vinden dat best, die zijn katten gewend, maar we roepen Abeltje dan toch liever maar weer terug.

Abeltje zijn vriendinnetje Thierry, uit Haarzuilens, is nu ook een jaar oud, maar die weegt ruim een kilo minder. Het is een mooie combinatie als ze hun wekelijkse speelmiddag of avond hebben. Een halflangharig, klein, heel intelligent en pittig Britje met zo'n flinke, langpotige, maar lang niet zo slimme Siamese kerel!

Natuurlijk wordt er flink gespeeld als Thierry en Abeltje bij elkaar zijn. Dat gaat meestal gepaard met een hoop gegil en gekrijs van de kleine dame, die zich behoorlijk aanstelt. Als Abeltje zich dan verbluft terugtrekt springt ze bovenop hem. Het ziet er allemaal heel woest uit, maar ze hebben er allebei nog nooit een beschadiging aan overgehouden.

Hier heeft Thierry zich in een uitdagende maar veilige positie gezet, maar als ze even later uit het holletje is, en in Abeltjes poot hapt ...

doet Abeltje net of hij heel gevaarlijk is ...

Niets om van te schrikken! Abeltje trekt zijn bovenlip niet op en hij heeft zijn nagels niet uit; dit is allemaal spel en stoeien.

"Mamma" Kiri laat alles maar gaan. Ze is dol op Abeltje, al wil ze niet met hem spelen, en als ze niet voor paaseitje speelt, ligt ze heel graag in Abeltjes pootjes.

Alleen poes Snoet uit Haarzuilens (de dochter van Kiri) is niet blij met het wekelijkse bezoek. Ze wordt heel bang van Abeltje en gaat vreselijk tekeer. Abeltje wordt daar dan weer boos van. Sinds een behandeling met Bachbloesem voor alletwee gaat het iets beter, maar echt fijn is het nog niet. Het werkt wel; Abeltje druipt nu af als Snoet tegen hem tekeer gaat, hij wil het conflict niet aangaan en dat geeft hoop. Ze moeten de zomervakantie bij elkaar doorbrengen, dus het is wel belangrijk dat ze geen ruzie maken.