Op donderdag 29 dec. kondigde de bevalling zich dus aan. Maar het schoot
maar niet op.
 Om 11 uur 's avonds nog al wat vruchtwater verloren. Onrustig
heen en weer geloop, steeds roepen naar Boris, die op zijn beurt heel lief
voor Minoes was en haar helemaal ging wassen. Maar verder niks. We gingen
alledrie (Minoes, Boris en ik) op de bank liggen en hebben zowaar nog even
geslapen. 's Nachts om half 3 weer wat vruchtwater en nu ging ze liggen in
de doos en had ik het idee dat ze weeën kreeg. Maar van korte duur, het
stopte weer.
30 december: 's Morgens toch maar de dierenarts gebeld en we konden
meteen langs komen. Die constateerde dat er nog geen ontsluiting was. Er
werd een echo gemaakt. Er waren 3 a 4 kloppende hartjes te zien dus dat zag er goed uit. We gingen weer naar huis om te kijken of het toch op
natuurlijke wijze zou gaan lukken.
En eindelijk kwamen toen toch de weeën op gang. Daarna ging alles zo
snel. Om 13.50 uur kitten nr. 1, om 14.00 uur nr. 2, om 14.15 uur nr. 3 en
om 14.25 uur nummer 4 (Ik denk 3 katertjes en 1 poesje). Minoes had amper
tijd om een geboren kitten schoon te likken of dan kwam de volgende er al
weer aan. Maar na nummer 4 ging ze echt zo liggen dat ze er klaar mee was.
En na een poosje lag alles lekker schoon gewassen en tevreden in de doos,
inclusief grote broer Boris. Het verbaasde me dat Minoes Boris er zo bij
betrekt. Hij lijkt wel of hij de vader van het spul is. Hij kwam dan ook als
eerste met een kitten aan slepen om bij mij te brengen. Toen hebben we de
kraamdoos maar beneden gezet; ook met het oog op de herrie van het vuurwerk.
Alles leek goed te drinken, maar op nieuwjaarsdag lag één kitten er wel heel
stilletjes bij. Er zat bijna geen leven meer in. Toch nog maar bij de
dierenarts langs gegaan, maar ze heeft hem in laten slapen. Hij had een
gespleten verhemelte. Jammer.
We hopen dat het met de andere 3 goed zal gaan en dat we voorlopig de
dierenarts eventjes niet meer nodig zullen hebben.
Verder kan je nog een kijkje nemen op onze website:
web.me.com/rogierbot/Minoes
|
