Wat mij vooral trof bij mijn eerste raskatten was, dat de
karakteromschrijving uit de encyclopedie ook werkelijk de waarheid sprak. De
Rus was een Rus. De Brit een Brit. Rustig, kalm, beheerst, majestueus of
gedistingeerd, geef het een naam. Ik had er totaal geen last van, hoefde er
geen opvoedkunde op los te laten, gemanierd waren ze toch wel en na twee
jaar verlangde ik dus naar een ... juist ja, een “meer aanwezige kat”. En
geen “gekat” op wat ik in huis heb, hoor. Niks ten nadele van mijn Rus en Brit. Helemaal niet. Het zijn mijn twee
beheerste oudjes en ik vind ze helemaal gewéldig, maar ze waren zo het
andere uiterste van Arie en Keesie, dat ik die drukte miste. Het levendige,
het constant erover heen struikelen, het steeds maar rekening moeten houden
met ... 
Shakira van de Mansborgh
(Stamboom)
Het werden weer wat daagjes “Kattenbijbel”. De Burmees en natúúrlijk de
Siamees leken me toch wel het meest geschikt. De Burmees kwam dus en ik vond
haar geweldig! Na een jaar kwam er nog een Burmees (een gecastreerde kater;
het meest fantastische beest dat een mens zich kan wensen) en een jaar later
nog één en sinds augustus een poesje uit een eigen nestje.
Ch. Basha Eros van Thaikiki
Basha Eros is in juli 2007 gecastreerd na een dekkater periode van ruim
een jaar. Hij heeft 9 mooie Thai nestjes gemaakt en uit het nestje van
Shakira en Basha gaan we een poesje
houden voor de volgende generaties.
Door die Burmezen kwam ik, via een Burmezen forum, in aanraking met Daisy
Elkiki. Daisy importeerde drie Thai's uit Egypte en ze ging er een nestje
mee fokken. Ik vertelde haar van mijn jeugddroom en dat ik heel graag een
kitten van haar wilde kopen. Niet om er mee te fokken, maar gewoon: om die
droom dan uiteindelijk maar eens uit te laten komen. Ik leef tenslotte maar
één keer! Met wat geluk (kittens waren eigenlijk al allemaal verkocht) kon
ik oktober verleden jaar kleine Eros in mijn armen sluiten. Een flink aantal
jaren later dan
gepland dus en een flink uitstapje langs andere rassen; maar het is het
allemaal w
aard geweest.
Als ik mijn katten van allerlei pluimage zo langs
kijk, dan weet ik, dat ik altijd een Blauwe Rus in huis zal willen hebben
vanwege zijn majestueuze gedrag en zijn, soms een tikje, hooghartige
uitstraling (De “hier heb ík niets mee te maken-blik”). Gewoon lekker op
zichzelf. Daarnaast, als andere uiterste, zou ik mijn Burmezen voor geen
goud willen missen. Dat superdrukke, dominante, op het irritante af aanwezig
zijn. De dweil onder de katten, er kan geen visite komen of er wordt alweer
gesprongen, schoten ingepikt en aandacht opgeëist. Het liefst maken ze de
deur nog open, voor jij er bent. En dan mijn jeugddroom die daar precies tussen in past. Een baasje kiest
en de rest tolereert. Het evenwicht is tussen de twee uitersten. Prachtig
zijn hun kleuren bij elkaar, als ze opgekruld samen in een mandje liggen of
om de etensbakken staan. Bruin, chocolate (twee tinten), blauw en Shakira
die dan nog zo heel licht is. Een lust voor het oog. Shakira?
Ja. Het bleef niet bij Eros.
Hoe kon het ook anders? ;-)
Manlief, weliswaar zonder Thaise jeugddromen, was inmiddels ook geheel
ingepakt door de blauwe ogen en het “hondachtige” gedrag van dit ras. Dit
ras mag gewoon niet verloren gaan en zo kwamen we al redelijk snel tot het
besluit dat we Eros toch wel wilden gaan gebruiken voor een aantal
dekkingen. Immers: hij heeft “nieuw bloed” en is een prachtig dier
(weliswaar iets onstuimig, maar da’s zijn leeftijd), met een dijk van een
karakter. Het zou jammer zijn om dat verloren te laten gaan. Daisy vond het
gelukkig ook prima en met behulp van de werkgroep heeft hij nu zijn eerste
nakomelingen verwekt. Tja...
en dan wil je zelf natuurlijk ook heel graag een kind van Eros houden,
toch?! ;-) Daarom (en om een droom maar lekker twee keer in vervulling te laten
gaan), hebben we begin dit jaar Shakira van de Mansborgh in huis
welkom geheten.
